Gece gece Kralın Dönüşü'ne denk geldim uzun süre sonra, içimi bir ürperti kapladı, kitabı ilk okuduğum zamanları hatırlayıp, o zamanların ne kadar geride kaldığını hatırlayınca kendimi o gemiye binen Frodo gibi hissettim nedense. Sonra o kitabın en sonu aklıma geldi tekrardan, insanda balkona çıkıp temiz hava alma ihtiyacı uyandıran bir boğaz düğümlenmesine sebep oldu bende:

1541 – Bu yılın 1 Mart günü, Kral Elessar göçüp gider. Denir ki, Meriadoc ve Peregrin’in mezarları büyük kralın mezarının yanına getirilmiş. Sonra Legolas İthilien’de gri bir gemi yapmış Anduin’den aşağı. Deniz’in ötesine yelken açmış; denir ki, cüce Gimli de yanındaymış. Ve o gemi de gittiğinde, Orta Dünya’da Yüzük Kardeşliği’nden kimse kalmamış.

Geç keşfettim, çok dinlerim.

http://youtu.be/VV71npwQm78?list=PLt5h3dIfYqNRgcHNVdNgo8EmUSC1Enw6H

Pain of salvation yakın zamanda "Falling Home" adında bir albüm çıkardı, Eski parçaların yeniden uyarlanması, cover çalışmaları ve yeni bir parçada oluşuyor. Özellikle klavyeler çok öne çıkmış, çok da güzel olmuş. Genel itibariyle sakin bir albüm olmuş. Özellikle spitfall'da şarkının klavye tarafından sürüklenmesi çok hoşuma gitti, tabiri caizse yağ gibi akmış :). 

Şahane girişlerden...

Kaç defa dinledim ama cayır cayır klavyelere odaklanmaktan sözlerin tek kelimesini anlamadım, adamlar bildiğin psych-prog havaları yakalamışlar yani. Yaş kemale eriyor diyedir belki.

İzmir'e kadar geldi de iş güç yüzünden gidemedim, yanarım !

"Arkadaşın arkadaşı" sıfatında birinin evinde, doğaçlama müzik yaparken bir sessizlikte çaldı bu şarkı. O sıra o kadar güzel geldi, o kadar dokundu ki anlatamam. Ayık kafayla dinledim, hala güzel.

Sabahattin Ali şiiri, Korhan Futacı ve Kara Orkestranın muhteşem yorumu

Şimdiye kadar en beğendiğim Genesis şarkısı olarak kayıtlara geçsin.

Ghost'u Türkiye'ye gelecekleri sırada arkadaşımın gitmeyi teklif etmesiyle öğrenmiştim. İlk dinlediğim şarkıları olan "ritual" dışında ısınabildiğim bir parçaları olmasa da orjinal bir sounda sahip olduklarını söyleyebilirim. Bu arada "Ritual"i çok beğendiğimi söylemeliyim, özellikle de aşağıda paylaştığım performanslarını :

"Yalnızlık, insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu bazı görüşlere sahip olduğu zaman kendisini yalnız hisseder."
                                                                                                     Carl Gustav Jung


Kaft'ta gördüm, ziyadesiyle hoş.

Manyak lan bu(nlar)!

Gecenin içine içine işliyor, hele o naif vokaller ve nispeten durağan müzik zihnin derinliklerinin anahtarlarını sunuyor, hayalgücü için otobanlar yaratıyor.

Bu nasıl bir güzelliktir! Alamıyorum kendimi dinlemekten, hapsoldu beynim melodilerinde resmen.

Özgürleğe kavuştuğum gün, evet tam da çıkışımın gecesinde Uriah Heep konseri var. Evren bana bir öpücük yolladı galiba, ne desem az!

"Hiçbir şey istemiyorum. Hiçbir şey bana cazip görünmüyor. Günden güne miskinleştiğimi hissediyorum ve bundan memnunum. Belki bir müddet sonra can sıkıntısı bile hissedemeyecek kadar büyük bir gevşekliğe düşeceğim. İnsan birşey yapmalı, öyle birşey ki...Yoksa hiçbir şey yapmamalı. Düşünüyorum: Elimizden ne yapmak gelir? Hiç!..."

                                                                                                           İçimizdeki Şeytan, Sf.6

Bu satırları okuduğumda ilk anımsadığım "Comfortably Numb" idi. Kimbilir, belki Pink Floyd Sabahattin Ali'den esinlenmiştir, belki de bu iç sıkıntısı evrenseldir...

"-Hayır hayır, sen onlar için özgürlüğü simgeliyorsun
*Özgürlüğün nesi var? zaten istenilen bu.
-Özgürlükten söz etmekle özgür olmak ayrı şeyler. Her şeyin pazarda alınıp satıldığı bir ortamda özgür olmak çok zor. Onlara özgür olmadıklarını söyleme! Yoksa özgür olduklarını ispat etmek için böyle konuşanları öldürmeye, sakatlamaya başlarlar. Sana, sabahtan akşama kadar bireyin özgürlüğünün önemini anlatırlar. Sonra özgür birisini gördüklerinde korkarlar. Onun için tehlikeliler."

Easy Rider'dan.

"Yeryüzünde canlı kalmanın bir bakıma suç işlemeden olamayacağını bilmeyen, kendilerini suçsuz sanan insanlardan çekiniyor, utanıyordu."

Anayurt Oteli, Sf.123

"Ayaklarıyla masayı itip aşağıya yuvarladı; bir boşluğa düşerken durdu. Gözleri, ağzı açık, bacakları gerilerek, çırpınarak  sallanırken kollarını kaldırıp başının üstünden ipi tutmaya uğraştı. Ne oldu? Yapmayı unuttuğu bir şey mi anımsadı birden? Ya da yeryüzünde tek gerçek değerin kendisine verilmiş bu olağanüstü yaşam armağanını korumak, her şeye karşın sağ kalmak, direnmek olduğunu mu anladı giderayak? Yoksa bilinçsiz canlı etin ölüme kendiliğinden bir tepkisi miydi bu?"

Anayurt Oteli, Sf. 140