Garip bir zamanda tanıştım bu şarkıyla. Yorgun geçen bir günün sonunda uzanıp gerçeklikle hayal arasında yitmek üzereyken radyoda çalan şarkı bir anda ilgi odağıma yakalandı. Benzer şeyleri sorguluyor gibiydik, ki muhtemelen öyle değildir ama en azından o an öyle algılamak tüylerimi diken diken etmeye yetti. Yükseliş bölümü de algımı destekler yönde bir etki bıraktı üzerimde. Sebepsiz mutlu oldum, defalarca dinledim. Rastlantıydı, hoştu.

Bilmeyenler için, No-man, Steven Wilson'un Porcupine Tree ile aynı dönemde kurduğu, fakat ondan oldukça farklı bir proje. Her ne kadar Porcupine Tree kadar ön planda olmasa da ( en azından benim gözlemlediğim kadarıyla) oldukça başarılı.

Paylaştığım şarkı ise "Together We're Stranger" albümünden. Sözler ve özellikle orta kısımlardaki üflemelilerin o hüzünlü hakimiyeti halet-i ruhiyenizi gecenin derinliğine gömebilecek yetiye sahip.

Bugün radyo 3'te eskici pazarı yayınını (ağırlıklı progressive-psychedelic rock içerikli bir program, ilgilenen herkese tavsiye ederim) dinlerken kulağıma çalındı bu şarkı. Bayadır neo-prog dinlemediğimden olsa gerek, özlemişim demek ki, cayır cayır klavyeleler, tadında sololar, düzgün bir vokal (nedendir bilmem bana gentle giant'ı andırdı hep dinlerken). Her neyse işte, iyi oldu, hoş oldu.

Norveçliymiş bu amcalar bu arada, belirtmekte fayda var.

Bu son, valla bak!

it was too cold to cry when i woke up alone.

Blue

Nev'i şahsına münhasır bir parça. Sözleri için yaratılmış gibi... Acıları kusasın geliyor, ama nafile. Atacağın binlerce çığlığın, kendini paralamanın, duvarları parçalamanın, intihar etmenin bile bu enerjiyi soğurması imkansız. Elin kolun bağlı, acizsin, çaresizsin, susuyorsun, tepkisizleşiyorsun, umursamıyorsun.

ceaselessly 

star-crossed you and me 

save our souls 

we'll be forever blue

Tanımsız

Hakikaten. Düşündüm, bulamadım.

Howe & Hackett

Süpergrup muhabbetinden pek hoşlanmasam da yadırganamayacak güzellikte bir parça. Zaten Gtr'ın da en kayda değer parçası olsa gerek. Basit olmasına rağmen başarılı sözler, gönül işleri söz konusu olunca, kendisi zaten başlı başına bir klişe olmasından ötürü, klişeden kaçamıyorsunuz, malum.

Fakat sonuç belli, kaçınılmaz. Öyleyse:

seasons will change
you must move on
follow your dream